Jak używać Priorly

Cztery rodzaje rzeczy: produkty, kolekcje, strony i wpisy na blogu. Nic więcej — krok jedenasty wymienia to, co świadomie zostaje poza, i dlaczego.

Z produktu zachowywane są tytuł, uchwyt URL, opis, status, dostawca, typ produktu, tagi, opcje, każdy wariant z ceną, ceną porównawczą, kodem kreskowym i pozycją, tytuł i opis dla wyszukiwarek, szablon motywu oraz metapola. Z kolekcji: tytuł, uchwyt, opis, kolejność sortowania, zawarte produkty, ich ręczna kolejność, warunki automatyczne, pola SEO, szablon i metapola. Ze strony: tytuł, uchwyt, treść, czy jest opublikowana, szablon i metapola. Z wpisu na blogu: tytuł, uchwyt, treść, streszczenie, autor, stan publikacji, tagi i metapola.

Produkty i kolekcje zapisują się w chwili, gdy się zmieniają. Shopify melduje to aplikacji na bieżąco, więc wersja istnieje kilka sekund po naciśnięciu zapisu — a zmiana zrobiona i cofnięta dwa razy jednego popołudnia zostawia trzy wersje, nie jedną.

Ze stronami i wpisami na blogu jest inaczej, i ta różnica ma znaczenie. Shopify nie oferuje dla nich takiego meldunku, więc aplikacja znajduje ich zmiany, porównując sklep z własnym zapisem — dzieje się to przy otwarciu aplikacji i najwyżej raz dziennie. Strona zmieniona i przywrócona między dwoma takimi sprawdzeniami nie zostawia śladu, bo przy obu wyglądała tak samo.

To rozróżnienie widnieje na każdym ekranie, którego dotyczy: produkty i kolekcje mają etykietę Zapisywane na żywo, strony i wpisy na blogu Sprawdzane, nie obserwowane. To nie jest ograniczenie chowane przez aplikację w przypisie.

Pierwszą rzeczą, jaką robi świeża instalacja, jest migawka całego katalogu. W małym sklepie to minuta albo dwie; w dużym idzie w tle, kiedy ty robisz coś innego, a pulpit pokazuje, jak daleko zaszła.

Wszystko po tej migawce jest historią. Pierwszy wiersz każdego elementu nosi nazwę Pierwsza migawka, więc zawsze wiadomo, gdzie zaczyna się jego zapis — a nie gdzie zaczął się sam element.

Wcześniej nie istnieje nic. Shopify nie prowadzi własnej historii wersji i żadnej nie wydaje, więc dzień instalacji to najdawniejszy, do jakiego może sięgnąć jakikolwiek plan.

Sprzed dnia instalacji nie istnieje żadna wersja niczego — na żadnym planie. To cały argument, żeby zainstalować przed potrzebą, a nie następnego ranka: aplikacja nie pokaże dnia, w którym jej nie było.

Od tej pory dwie linie ograniczają zasięg wstecz i wygrywa późniejsza: sama migawka i liczba dni, które przechowuje twój plan. W planie darmowym 30 dni po instalacji migawka przestaje być granicą, a staje się nią okres przechowywania. Aplikacja podaje na pulpicie, która z nich obowiązuje w danej chwili, zamiast zostawiać to tobie do policzenia.

Pulpit to każda zapisana zmiana, najnowsza na górze: co się zmieniło, jakiego rodzaju to element, skąd wzięła się zmiana i kiedy.

Każdy wiersz nazywa swoje źródło, a te cztery warto rozróżniać. Zmienione w Shopify to przypadek zwykły: ktoś lub coś edytowało element, a Shopify to zgłosiło. Pierwsza migawka to wiersz, od którego zaczyna się zapis tego elementu. Znalezione przez sprawdzenie pominiętych zmian to takie, które aplikacja zauważyła, porównując, a nie dostając meldunek — tak zawsze trafiają strony i wpisy na blogu, i tak wchodzi to, co przepadło podczas awarii. Przywrócone to zmiana, którą aplikacja zrobiła sama, na twoją prośbę.

Wyszukiwarka przyjmuje nazwę albo uchwyt URL. Obok stoją dwa filtry: jeden po rodzaju rzeczy, drugi po rodzaju zmiany. Każdy wiersz otwiera pełną historię elementu.

Każdy wiersz niesie zdjęcie elementu — jest po to, żeby rozpoznać produkt bez czytania SKU.

Zdjęcia są pokazywane, ale nigdy nie zapisywane z powrotem. Przywrócenie elementu nie przywraca jego zdjęć — aplikacja trzyma odnośnik do zdjęcia, a nie plik, i odtworzony element wraca bez nich.

Ten sam ekran działa na telefonie, a tam właśnie będziesz, gdy ktoś zadzwoni w tej sprawie: tabela składa się w wiersze zamiast przewijać się w bok.

Sprawdź pominięte zmiany uruchamia porównanie na żądanie. To ten sam przebieg, który idzie według harmonogramu, i to przycisk, który naciskasz, gdy właśnie ci powiedziano, że coś się zmieniło, i chcesz mieć pewność, że zapis to ma.

Otwórz dowolny wiersz, a dostaniesz wersje tego elementu, najnowsza na górze, każda z datą i pochodzeniem. Bieżąca oznacza tę, która jest teraz na żywo w twoim sklepie, a nagłówek podaje, ile wersji jest w zapisie.

Wersja to to, co element zawierał w tamtej chwili — nie lista różnic, tylko cały stan. Dlatego każdą można przywrócić bez tych pomiędzy i dlatego aplikacja potrafi zestawić dwie wersje, jakkolwiek daleko od siebie leżą.

Usunięty element zachowuje swoją historię i swoją stronę. Na górze widnieje informacja, że jest usunięty, a najnowsza wersja jest drogą powrotną: jej przywrócenie tworzy element na nowo, zamiast edytować istniejący.

Wersje starsze niż okres przechowywania twojego planu są usuwane, a aplikacja ostrzega przed, a nie po: powiadomienie podaje datę i liczbę wersji, które za chwilę znikną, więc jest tydzień na działanie albo na zmianę planu.

Przejrzyj i przywróć otwiera podgląd, zanim cokolwiek zostanie zapisane. Każde pole, które by się zmieniło, stoi z wartością obecną w sklepie naprzeciw przywracanej, a każdy wiersz mówi, jaki to rodzaj zmiany: zmienione, dodane albo usunięte.

Różnice są zaznaczone wewnątrz tekstu, więc opis, któremu ubyło jedno zdanie, pokazuje to zdanie zamiast dwóch akapitów do porównywania okiem.

Wersja, która jest teraz na żywo, zostaje w historii elementu. Przywrócenie samo w sobie jest zmianą i zapisuje się jak każda inna — to, co właśnie zastąpiłeś, jest więc o jedno kliknięcie od powrotu, a przywrócenie zrobione przez pomyłkę nie jest drzwiami w jedną stronę.

W planie darmowym podgląd wymienia każde pole, które by się zmieniło, ale ukrywa wartości za kropkami. Kształt zmiany jest widoczny — które pola i ile — a czytanie wartości i zapisywanie ich z powrotem to właśnie to, co dodają plany płatne.

Przywrócenie zapisuje się jako jedna operacja. Jeśli część się nie powiedzie, aplikacja mówi która, zamiast zgłosić sukces i zostawić ci odkrycie tego później.

W tym podglądzie wszystko jest zaznaczone. Odznacz wiersz, a to pole zachowa wartość, którą ma teraz — przywrócenie bierze więc dokładnie te pola, które wybrałeś, i zostawia resztę elementu w spokoju.

To przypadek codzienny: cena z zeszłego wtorku była dobra, a opis z zeszłego wtorku nie — więc bierzesz cenę i zostawiasz opis. Przy każdym wierszu jest też własny przycisk Przywróć, na wypadek gdy naprawdę chodzi o jedno pole, a nie masz ochoty odznaczać jedenastu innych.

Niektórych wierszy nie da się rozdzielić, a podgląd łączy je linią z boku, żeby to powiedzieć. Wiersze tego samego wariantu ruszają się razem, a wszystkie warianty produktu ruszają się jako jedna lista, bo Shopify przechowuje je jako jedną listę — warianty sprzed miesiąca obok dzisiejszych opcji to produkt, który Shopify słusznie odrzuca.

Z kolekcją jest tak samo: jest albo ręczna, albo automatyczna, więc jej lista członków i jej reguły ruszają się razem. Lista członków przywrócona wobec żywych reguł zostałaby przez te reguły po cichu nadpisana chwilę później.

Czasem żadna pojedyncza wersja nie pasuje. Opis był poprawny dwa tygodnie temu, cena wczoraj, a przywrócenie którejkolwiek z wersji oznacza przyjęcie tej połowy, która i tak była w porządku.

Zbuduj z historii podaje każde pole ze wszystkimi wartościami, jakie miało, każdą opatrzoną okresem, w którym obowiązywała, a nie chwilą, w której się pojawiła — wiersz czyta się więc jako «obowiązywało 3 – 5 sie», i to właśnie jest to, na czym wybierasz. Wartość, do której pole później wróciło, podana jest raz, z najświeższego okresu, a nie trzy razy.

Wybierz po jednej wartości na pole. To, czego nie ruszysz, zostaje na wartości, którą sklep ma teraz; stoi ona jako pierwsza opcja i jest oznaczona jako bieżąca — pole nietknięte to więc świadome zachowanie, a nie przeoczenie.

Potwierdzenie to dwie tabele: co się zmienia, z wartością obecną naprzeciw nowej, i co zostaje bez zmian. Wymienia pola, a nie datę, bo wynik jest mieszanką, a nazwanie go «wersją z 3.» byłoby kłamstwem, które historia potem powtarza na zawsze.

Po zapisie dostajesz listę pól, które się ruszyły, odnośnik do elementu w Shopify i drogę powrotną: mieszanka jest zmianą jak każda inna i da się ją cofnąć.

Dwie pary i tu się nie rozdzielają, z tych samych powodów co w poprzednim kroku: opcje produktu jadą razem z jego wariantami, a reguły kolekcji razem z jej członkami. Wpisy na blogu nie mają w ogóle wybieraka, bo Shopify nie daje sposobu na zapisywanie ich pól z powrotem po jednym.

Czytanych jest 200 najnowszych wersji elementu. Przy bardzo ruchliwym produkcie na planie z długim przechowywaniem może ich być więcej, i ekran to mówi, zamiast po cichu pokazywać krótszą listę.

Usunięte elementy są na własnej stronie, z datą, kiedy zniknęły, i rodzajem. Wyszukiwarka i filtr rodzaju działają tak jak na pulpicie.

Przywrócenie tworzy element na nowo z ostatniej zapisanej wersji. Przy produkcie to jego warianty, ceny, kody kreskowe, opcje, tagi, pola SEO i metapola — oraz jego miejsce w każdej kolekcji, do której należał, na pozycji, jaką tam zajmował. Przy kolekcji to jej reguły albo lista członków i ich kolejność. Na strony i wpisy na blogu nic innego w sklepie nie wskazuje, więc przywrócenie elementu jest całą robotą.

Produkt wraca jako szkic, a strona jako nieopublikowana, o ile nie powiesz inaczej. To pole wyboru jest tam, bo «czy to idzie od razu na witrynę» to w tamtej chwili prawdziwe pytanie, a alternatywą jest wyścig ze sklepem o ukrycie tego. Kolekcji ten wybór nie jest oferowany: jej widoczność mieszka w publikacjach, których ta aplikacja nie zapisuje, więc pole wyboru nic by nie dało.

Adres internetowy przeżywa, więc linki i pozycje w wyszukiwarkach dalej działają.

Wewnętrzny identyfikator nadany przez Shopify nie przeżywa. Odtworzony element ma nowy identyfikator, a wszystko, co wskazywało na stary — dawne zamówienia, dane innych aplikacji, eksport zrobiony rok temu — nadal wskazuje w próżnię. Nic tego nie zmieni: identyfikator nadaje Shopify.

Jeśli część podpięć się nie powiedzie — na przykład kolekcja, której już nie ma — aplikacja mówi, których części nie udało się podpiąć, zamiast zgłaszać czysty sukces.

Kiedy import albo edycja masowa przeszły przez katalog, robienie tego element po elemencie to złe narzędzie. Cofnij ten okres bierze okno czasu i przywraca wszystko, co zmieniło się w jego środku.

Aplikacja zauważa to również sama. Dwadzieścia pięć albo więcej zmian zapisanych jednym ciągiem — ciąg kończy się po pięciu spokojnych minutach — podnosi na pulpicie ostrzeżenie z liczbą i godzinami, a jego przycisk otwiera cofanie z oknem już wypełnionym, w zegarze twojego sklepu. Ostrzeżenie pojawia się na każdym planie, bo sklep, który nie może cofnąć okresu, i tak musi wiedzieć, że w nocy przepisano czterysta produktów. Da się je zamknąć, a zamknięcie nie ukrywa późniejszego.

Ekran najpierw wypisuje, co by zrobił: co wraca, co i tak jest jak było, i co powstało wewnątrz okna. Tego ostatniego przywrócić się nie da — rzecz, która nie istniała, nie ma wcześniejszej wersji — więc uczciwą odpowiedzią jest wymienić to i zostawić w spokoju.

Okno, które wychodzi puste, warto sprawdzić jeszcze raz, zanim mu uwierzysz. Godziny są zegarem twojego sklepu, więc okno wpisane według własnego zegara jest przesunięte o tę różnicę. Strony i wpisy na blogu znajdowane są tylko przez porównanie — najwyżej raz dziennie, co godzinę w najwyższym planie — więc zmiana zrobiona wewnątrz okna może nie być jeszcze zapisana: uruchom sprawdzenie pominiętych zmian i otwórz okno ponownie. Luka obejmująca te godziny znaczy, że zapis ma tam dziurę, a nie spokojny okres. A okno sprzed pierwszej migawki albo starsze, niż przechowuje twój plan, nie ma za sobą niczego do znalezienia.

To, co usunięto wewnątrz okna, traktowane jest jako usunięcie do cofnięcia, czyli wraca pod nowym identyfikatorem, jak każde inne odzyskanie.

Cofanie okresu jest w najwyższym planie. Ostrzeżenie, które go znajduje, nie.

Czasem zmiana nie dociera do aplikacji. Takie okna pokazane są jako luki, z godzinami, które obejmują, i powodem każdej, zamiast być zamiatane: historia z cichą dziurą jest gorsza niż taka, która mówi, gdzie ta dziura jest.

Powody są cztery i mówią różne rzeczy. Powiadomienia o zmianach nie docierały oraz Shopify nie zdołał dostarczyć powiadomienia to awarie, nasze albo ich. Pierwsza migawka się nie skończyła znaczy, że ujęcie początkowe zostało przerwane i zapis zaczyna się później, niż powinien. Aplikacja straciła uprawnienie do odczytu tych danych znaczy, że uprawnienie zdjęto — zwykle przez odinstalowanie i ponowną instalację albo przez niezaakceptowaną zmianę uprawnień.

Sprawdź pominięte zmiany domyka to, co jeszcze da się domknąć, porównując sklep z zapisem. Nie odzyska wartości, która wewnątrz luki została zmieniona i przywrócona, bo w sklepie nie zostało nic do porównania; odzyskuje wszystko to, co nadal się różni.

Gdy luka zostanie domknięta, aplikacja mówi to wprost — wszystko po podanej dacie jest kompletne — więc wiarygodność samego zapisu jest faktem na stronie, a nie założeniem.

Sześć rzeczy leży poza aplikacją celowo, a listę prowadzi ona sama, żeby granicę dało się sprawdzić w spokojny dzień, a nie odkryć w zły.

Zamówienia i klienci nie są zapisywani w ogóle: to dane finansowe i osobowe, a aplikacja, która by je trzymała, trzymałaby dane osobowe, których nie potrzebuje. Motywy to inna robota i inne narzędzia. Inne aplikacje trzymają swoje ustawienia we własnych systemach, gdzie ta ich nie widzi. Stany magazynowe ruszają się bez przerwy, a przywrócenie starej liczby byłoby częściej błędem niż trafieniem. Zdjęcia to ta rzecz, która zaskakuje: przechowywany jest odnośnik do zdjęcia, a nie plik — element odzyskany z listy usuniętych wraca bez swoich zdjęć i trzeba je dodać w Shopify na nowo.

Ta sama lista mieszka w aplikacji, na jej stronie pokrycia, obok tego, co każdy rodzaj naprawdę zapisuje — żeby dało się ją przeczytać, zanim na czymkolwiek z tego polegniesz.

Darmowy zapisuje cały katalog i przechowuje 30 dni. Wszystko jest czytelne i porównywalne, łącznie z podglądem tego, co zmieniłoby przywrócenie: wartości są ukryte, kształt zmiany nie. To wystarczy, żeby historia już była, gdy coś pójdzie nie tak.

Basic to 12 $ miesięcznie: przywracanie, odzyskiwanie usuniętych i 90 dni przechowywania.

Advanced to 29 $ miesięcznie: cofanie całego okresu, sprawdzanie pominiętych zmian co godzinę zamiast raz dziennie i 365 dni przechowywania.

Żaden plan nie jest wyceniany według wielkości katalogu, więc rachunek nie zmienia się dlatego, że sklep urósł: cena jest za sklep, nie za produkt. Oba płatne plany zaczynają się od 14 dni bezpłatnego okresu próbnego, i jest to jeden okres próbny na sklep — zmiana planu nie zaczyna kolejnego.